Këtu është një histori e shkurtër e inspiruar nga "Sanam Teri Kasam", e ritreguar në shqip:

Indranil nuk foli shumë. Ai e ftoi atë të pozonte për një pikturë të quajtur "Shiu i fundit para se të thahet lumi". Sargam pranoi, sepse për herë të parë dikush nuk e shihte atë si vajzën e babait të saj, por si një peizazh të paprekur.

Por dashuria nuk pyet për leje. Ata u zotuan njëri-tjetrit natën e Maha Shivaratri, duke thyer të gjitha traditat. Indranil i lidhi një varg rruaza rreth qafës së saj dhe i tha: "Sanam teri kasam, unë do të jem i yti, edhe nëse Zoti na ndan."

Pas disa muajsh lumturie, mallkimi i Indranilit u aktivizua. Një aksident në studio e la atë të paralizuar nga beli e poshtë. Ai nuk mund të pikturonte më. Ai e urrente veten dhe e shtyu Sargam-in larg. "Shko," i tha, "para se edhe ti të bëhesh hije."

Një mbrëmje me shi, ajo takoi Indranil, një piktor i shpirtrave të vetmuar. Ai ecte me një ombrellë të vjetër dhe sy që kishin parë shumë netë pa gjumë. Ata u përplasën fjalë për fjalë në një rrugicë të ngushtë, dhe ombrellat e tyre u ngatërruan si duart e dy të huajve që nuk e dinin se ishin të destinuar.