Poezi Per Nenen Nga Gurbeti -

Letrat që shkruaj natën dhe nuk i dërgoj, se fjalët nuk mjaftojnë për këtë zbrazëti që ndjej. Si t’i shpjegoj një nëne se unë nuk jam për këto xhama, se më mungon era e ahut, era e malit të madh?

A e kujton atë vjeshtë kur unë ika në agim? Ti qëndrove në prag, me një shall të zi në gji. Nuk qave para meje, se burrat nuk qajnë, ti thoshe, por kur u ktheva shpejt për një përqafim të fundit, shikova lotët që i mbajti toka – ishin të tu. poezi per nenen nga gurbeti

Deri atëherë, mbaje dritën ndezur. Edhe pse unë jam në errësirën e një qyteti pa yje, di se çdo hap që bëj këtu, në këtë tokë të huaj, është një hap më afër – drejt oborrit tënd, drejt paqes sate. Letrat që shkruaj natën dhe nuk i dërgoj,

(Shkruar në një natë të gjatë gurbeti, për të gjithë ata që e mbajnë nënën në shpirt si adresën e vetme të kthimit.) Ti qëndrove në prag, me një shall të zi në gji

Këtu je një poemë e gjatë dhe e përzemërt për nënën nga këndvështrimi i dikujt që jeton në mërgim (gurbet). E shkruar në gjuhën shqipe të pastër, me emocion dhe nostalgji.

O nënë, unë të mbaj në gjak si kripën e detit, në çdo rrugë pa krye, në çdo borxh të fshehtë të jetës. Ti më mësove të përkëdhel tokën me pëllëmbë, unë tani përkëdhel letrat me dëshpërim të madh.