“Jy soek Adam Small?” Sy het ’n selfoon uit haar jas gehaal. “Ek het sy gedigte. Nie almal op een plek nie. ’n PDF hier, ’n foto daar. Maar ek het iets vir jou.”
Abram het nie die PDF vir homself gehou nie. Saam met Fatima het hy dit begin versprei – anoniem, van selfoon tot selfoon, van rekenaar tot rekenaar. In taxi’s, op universiteitsgroepe, in stoorlêers met onskuldige name soos “Studiegids_2024” . adam small gedigte pdf
“My oupa,” het Fatima gesê. “Hy was ’n drukker in die sewentigs. Toe die Apartheidsregering Small se werk verbied, het hy een nag laat gebly en alles geset. Op ’n ouderwetse pers. Later het hy dit geskandeer. Dit is die engte van ons geskiedenis, Abram. Dit pas in jou broeksak.” “Jy soek Adam Small
Hy het verder geblaai. Daar was gedigte oor die tronk op Robbeneiland, oor die mense wat hul stem verloor het, oor die kitaar wat altyd sou klink. En toe, op die laaste bladsy, ’n skanderingsdatum: – die jaar toe Small se werk finaal uit biblioteke verwyder is. ’n PDF hier, ’n foto daar
Sy het ’n ou, geboende USB-stasie oor die tafel geskuif. Daarop was een lêer: Adam_Small_Volledige_Werke_Finale.pdf .
Daaronder, in dieselfde handskrif as die notas:
Abram het die naand in sy studentekamer die PDF oopgemaak. Die eerste bladsy was ’n foto van die oorspronklike titelblad van Kitaar my kruis – met handgeskrewe notas in die kantlyn. Daaronder, ’n gedig wat hy nog nooit gesien het nie: